सोच्दा सोच्दै कति खेर निदाएछु थाहा नै भएन, एकै चोटी बिहान अलराम बज्दा पो बिउजेछु |
फ्रेश भएर कलेज तयारी गरियो,
अनि सुनिता
लाई कल गर्यो उसको नम्बर off रहेछ |
कलेज आउछ होला भनेर म कलेज गए तर उ आज कलेज मा पनि आएन !
मनमा छटपटी भयो, क्लास मा बस्नै मन लागेन
| ९ बज्यो अब त कलेज छुटी हुन आदि घण्टा बाकी थियो |
तर उ offline भएको १२ घण्टा भैसेको
थियो |
१५ /२० चोटी मैले उसको नम्बर मा कल गरे तर उसको मोबाइल off थियो |
मलाई उसको "म तिमीलाई माया गर्छु |" यति सुन्न को लागि पागल भैसेको
थियो |
कलेज सकेर रूम मा आएर मोबाइल हेरेको त १० बजेको रहेछ, काम मा जाना डिला भए छ |
हतार हतार मा खाना पनि नखाई काम मा गए | आज खाना खाने मन पनि थिएन | Cyber मा काम गर्थेयो म, त्यहाँ पुग्न साथ Cyber
को दाई ले
भन्नु भयो
" गुड मर्निङ्ग बाबु "
"गुड मर्निङ्ग सर "
" आज किन डिला नि मिलन ? "
"आउदा आउदै डिला भयो सर "
"ठिक छ, अनि खाना खायो त ?"
मुस्कानको साथ " खाए सर, हजुर ले खानु भयो त
? "
"छैन, खाना
खाको भए तिमी एकछिन पसल हेर्दै गर म खाना खाएर आउछु "
"हुन्छ सर "
"अनि भित्र पनि हेर्दै गर है "
"हस सर "
सर खाना खानलाई रूम मा जानु भयो |
मलाई दिन काट्न गह्रो भैरहे को थियो | उनलाई मरो केहि वास्ता नै छैन रहेछ |यस्ता यस्तै कुरा हरु मन
मा खेल्न थालेयो | दिउसो खाजा खाने पनि मन थिएन, तर coffe र एउटा चुरोट खाए | उनको कल को पर्खाइमा नै बित्ने भयो जिबन जस्तो लग्यो |
उसलाई SMS पनि गर्न मन लागेन किन कि उसले
मलाई परिक्षा लिए को नि हुन सक्छ |
यस्तै कुरा हरु मनमा खेलाएर रूम तिर लागे | बिहान पनि खाना खाएको थिएन सारै भोक लागि रहेको थियो, तर पकाउन आल्छी लागि
रहेको थियो | यतिकै
बेड मा पल्टेर बसे,
भोलि पल्ट उ कलेज आयो, मलाई हेर्दै मुसुक्क हासिन म पनि उसलाई हरेर हासी दिए |
उसले पनि केहि भनिन मैले पनि केहि भन्न सकिन
..........
हेरा हेर भयो तर केहि भने आट आएन मलाई, म उसको आगाडी निशब्द भए केहि
बोल्न सकिन मेरो आगाडी को बेञ्च मा थियो उ |म उसको पछाडी .....
क्लास मा बस्नै मन लागेन अनि साथी हरु संग होटेल तिर गए ......
सधै झैँ चिनी कम कडा कफी अनि चुरोट को साथ होटेल नै थर्किने गरि हासो को हल्ला
|
त्यही समय सुनिता त्यहाँ आइपुगिन
म पछाडी फर्केर बसेको हुन ले थाहा पाएन मैले |
मेरो गालामा थप्पड बजे पछि थाहा पाए उनि
त्यहाँ आएको रहेछ |
सबै ले मलाई हेरी रहेको थियो |
अनि उनले भन्न थालिन "पढ्नु पर्दैन ? पढ्न आएको कि यसरी हल्लिन आएको
कलेज मा ?"
मैले केहि गर्न पनि सकिन, केहि भन्न पनि सकिन किन कि उ मैले माया गर्ने मान्छे थियो |
उसके पहिले पनि भने को थियो चुरोट नखाऊ भनेर, गल्ति मेरो नै थियो |
क्लास मा हरेको त सर आइसक्नु भाको रेछ | क्लास मा जना मन लागेन अनिता लाई
SMS गरे
मेरो बुक हरु पसलमा ल्यदेउ भनेर अनि मा रूम मा गए ....
नास्ता बनाउदै थियो घरबाट ममी को फोन आयो |
"बाबु कस्तो छ त् लाई?खाजा खायौ ?"
"उम् खाए, हजुर ले खानु भयो त ? "
"खाए बाबु, सुन त बाबु भोलि घरमा काम छ घरमा आउहै बाबु "
"हस मामु "
नास्ता खाएर पसलमा गए, अनिता किताब छोडेर गको
रहेछ किताब लाई भित्र राखेर काम मा लागे |
मेरो फोन off थियो on गर्न पनि चाहेन..........
बेलुका मा घरमा फर्के २/३ दिन मेरो
कलेज छुटियो |
मैले फोन पनि भकुन्डे फर्के पछि मात्र On गरे .....
साथी हरु को SMS आएको रहेछ,
"कता हारको
मिलन ?, कता
गायब मान्छे ? , ओइ कलेज किन नआएको ?, ओइ के भो त् लाई ?
" यस्ता
यस्तै Online नगको पनि धेरै भको थियो |
खै किन हो आज भोलि facebook चलाउन खासै मन लाग्दैन
थियो |
जब भोलि पल्ट कलेज गए सबैले सोध्न थाले , " के भयो ? किन कलेज नआएको ?, सुनिता ले थप्पड हानेको
रेन्त तिमी लाई | किन हानेको ? " यस्ता यस्तै मैले केहि भन्ने किन कि मैले कसैलाई उत्तर दिन
जरुरी ठानेन |
सुनिता पनि मलाई हरेन केहि बोल्न सकिरको थिएन |
अनि मैले म बस्ने बेञ्च नै चेन्जे गरे |
क्लास सकेर फर्किदै थियो, मलाई बाटो मा रोकेर भन्यो |
" के भयो ? किन हिजो अस्ति कलेज नआएको ? "
" घरमा गको थियो "
" रिसको मसंग ?"
"छैन किन रिसाउनु नि हिन जाऊ आज अलि धेरै काम छ पसल मा ?"
भकुन्डे चोक सम्म संगै गको हामी न उ बोल्यो न मैले केहि नै भन्न सके,
चोकमा पुगेर उ बोल्यो "चटपटे खाने ?"
"नाई पेट दुखिर छ बिहान को चटपटे ले जान्छु है भरे कल गर्छु
"
हुन्छ भन्ने भाबले उनि टाउको हल्लायीन किताब हरु राखेर पसल मा गए म | काम पनि खै के भनु खासै
तलब थिएन | खाजा खान र कलेज फी तिर्न मात्र पुग्थियो |
रति खाना खाएर कल गरे ......
"हेल्लो "
"हजुर "
"के छ ? खाना खानु भयो ?"
"उम् खाए ,हजुरले खानु भयो त ? "
"उम् खाको...... के गर्दौ हो नि ? "
"नोट सर्दै छु CDL को अनि हजुर ?"
" यतिकै बसी र छु, खै त मेरो answer ल मैले अस्तिनै दिएको होइन ?"
"कहिले खै ? "
"English बुक को ३९ पेज मा हेर्नु
त .."
"खै काहाँबाट शुरु गरौँ मेरा भावनाहरु, सायद कसैको लागि यो मेरा पहिलो र अन्तिम पत्र होला । यो पत्र च्यातेर फाल्नु अगाडि तिमी एकपटक मेरो भावनालाई बुझ्ने प्रयास गर । सम्बोधन गर्दिन म तिमीलाई , प्रिये भनु भने यो मनले मान्दैन । हराई रहेछु म सपनाको संसारमा तिमी मेरो सपनाको एक मुख्य पात्र हौ । तिमी बिनाको मेरो सपना अधुरो रहनेछ । आज मलाई यो के भैरहेको छ खै, कसरी म आफ्ना मनका भावना व्यक्त गरौँ ? म तिमीलाई एकदमै माया गर्छु । कहिलेदेखी र किन भन्ने प्रश्न को उतर मसँग छैन । मसँग छ त्यो सुर्यको किरण जुन हिँउले ढाकिएको पहाड आइ ठोकिएको छ, हो तिमी मेरो किरण हौ । म यो सानो कागजको टुक्रामा आफ्नो मनको बह पोख्दै छु । तिमीलाई सम्झेर मैले यो कागजमा के के लेखेँ आफैलाई थाहा छैन । संसारलाई बिर्सिसकेँ तिम्रो यादमा,रचीसकेँ प्रितका गितहरु । थाहा छैन आज यो सब किन भैरहेको छ । साहित्य आफै प्रस्फुटीत हुदा रहेछन् । जुन मानिस प्रेममा पर्छ,उस्ले आफनो मायालाई सम्झेर के के लेख्छ के के आफैलाई थाहा हुदैन भन्ने त सुनेको थिए तर मैले सुनेको कुरा सही रहेछ भन्ने लागिरहेको छ । आज आकासरुपी यो सुनसान शान्त छानो र चम्किला ताराहरुको माँझमा बसेर सम्झदै छु । त्यही क्षण र त्यही मायालु अनुहारलाई। थाहा छैन आफैलाई यो के भैरहेको भनेर थाहा छैन तिमीले यो पत्र पढेर के सोच्ने छौ, सायद मलाई नै सम्झीरहेको हुनेछौ, तिमी मेरो हरेक धड्कनसँगै धड्कीरहेको छ । तिमी मेरो मुटुमा कैद छौ । मेरो मुटुको प्रत्येक धड्कनले तिमीलाई पुकारीरहेछ । म तिमीलाई आफुभित्रै राख्न चाहान्छु । यदि तिमी आफुलाई खोज्न चाहान्छौ भने आउ म देखाउनेछु तिमी काँहा छौ मेरो जिन्दगीमा भनेर । तिमी मेरो मन, मुटु,मस्तिष्क अनि मेरो रक्तकणमा नशा झै घोलिएर मेरो जिवनमा छाएको छौ । मेरो जिवमा तिमी केवल आफुलाई पाउनेछौ मात्र आफुलाई । कति लेखु, जति लेखेपनि थाक्दैनन यी औलाहरु, अनि सकिदैनन मेरो मत्रभित्रबाट तिम्रा निम्ती जन्मिएका मायाप्रेमका शब्दहरु । Please मेरो भावनालाई नटुक्राउ ल यदि तिमी मलाई चाहदैनौ भने म जानेछु धेरै टाढा तिमी जिवनबाट कुनै अपरिचित मायालु बनेर । जति कुरा लेखे पनि प्रत्येक शब्ले भनि रहेको छ कि I Love You, के तिमी मलाइ माया गर्छौ, तिम्रो निर्णयले नै मेरो जीवनको बाटो निर्धारण गर्नेछ । "
फोन काटी सकेको थियो | उसको SMS आयो "Good Night भोलि कलेज जाने बेला कुरेर बस्नु है मलाई "
बिहान चाडै उठेर फ्रेश भए अनि उसलाई उसलाई कल गरे
"आउदै छु पेटोल पप्म मा आइपुगे २ मिनेट मा चोकमा आइपुग्छु "
"हस हजुर "
म पनि ड्रेस लाएर चोकमा सुनिता लाई पर्खेर बसे ....
सधै झैँ उनि सिम्पल अनि अरु भन्दा फरक, कलि हिस्सी परेकी, आउदै गरेको देखे
उसलाई देख्न साथ म मन्द मुस्कान ले उसलाई स्वागतम गरे | उनि पनि मलाई देखेर लजाउदै मेरो
छेउ मा आइन
उनि "कलेज जाने होइन ?कि हरेर मात्रा बस्ने ? "
"तिमीलाई पाए पछि किन जानु पर्यो
त कलेज "
यस्तै कुरा गर्दै गर्दै कलेज पुगेको थाहा नै भएन,
म सधै बस्ने बेञ्च मा मैले किताब राखे अनि उनि पनि मेरो किताब लाई अलि पर
सर्दै मसंग बस्न आए |
यसरी नै हाम्रो दिन हरु………
बित्दै थियो, हामी जहाँ पनि संगै संगै जन्नथ्यो |
यति सम्म कि,
लाग्थ्यो कि हामी एक अर्का बिना कहिँ पनि जानासक्दैनौ |
पहिले सधै क्लास मा बस्ने हामी अब त क्लास मा बस्न पनि छोडी थालेको थियो |
कहिले काफ्ले थोक को " हरे राम " मन्दिर कहिले कलेज पछ्डी को
त्रिवेणी घाट को "जगबजेश्वोर" मन्दिर
घन्टौ एक अर्काको अंगालो मा बाधिएर आफ्नो मनको कुरा हरु सुनाएर बस्थ्यो | हाम्रो मन मा रोपेको प्रेम बिरुवा ले ठुलो रुप लिदै
थियो |
थाहा छैन कहिले सम्म को लागि हो यो नौटंकी हरु को माया भन्दै थियो कुरा काट्ने हरु | सुनिता र मेरो हरेक कुरा
हरु मिल्थेयो किन कि हामी दुइको परिवारको अवास्त उस्तै थियो |
सुनिता ले कुरा गर्दा खेरि सधै भन्ने गर्थेयो "मिलन तिमीलाई त थाहा छ नि
मेरो ममी हुनु हुन्न, यदि मलाई केहि भैहाल्यो भने मेरो त आफ्नो भन्नु तिमी भाहेक कोहि छैन | बाबा को हाल त देख्नु
भको होला नि सधै रक्सी खानु हुन्छ | मलाई सधै कराउनु हुन्छ, म के गरु मिलन ? आज सम्म जे छु सबै काकी
ले नै हेर्नु भको छ मलाई | Plz मिलन मलाई कहिले पनि एक्लै छोडेर नजाऊ है | म त तिमी बिना मरी
हाल्छु |" यति भन्दै मेरो अंगालो हालेर बर्खे झरी झैँ आखा बाट खसालेर रुन थाले | म निशब्द भए उसलाई
अंगाल्दै म पनि उसंगै रुन थाले | आदि घण्टा को रुवाई पछि आसु पुछ्दै उसले भनि
" नरोउ के, तिमी त कस्तो केटि मान्छे जस्तै रुन्छौ Plz नरोउन "
आसु पुछ्दै,अनि उसको आखाको आसु पनि पुछिदिए "अब देखि यस्तो कुरा नगर है
"
"हस अब हामी कलेज सक्के पछि बिहे गर्नु पर्छ है "
मैले पनि नाई भन्न सकिन अनि टाउको हल्लाएर सहमति जनाए |
तर हाम्रो यो सब कुरा उसको घरमा थाहा पाएछ .......
क्रमश :
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें